در گفتگویی مفصل با کارگردان سریال یوسف پیامبر، وی به تمامی انتقادها پاسخ داد.
به گزارش اینجانب، فرج الله سلحشور نویسنده و کارگردان سریال یوسف پیامبر به تمامی انتقادها پاسخ داد.
در این گفتگوی یک ساعته، سلحشور با اشاره به منابع مورد استفاده در نگارش فیلمنانه، سریال یوسف را عاری از اسرائیلیات دانسته و وجود هر گونه مطالب مرتبط با این موضوع در سریال را رد کرد.
وی ادامه داد: «بنده برای نگارش فیلمنامه، یک کپی از تمامی تفاسیر شیعی تهیه و آنها را دقیقاً مطالعه کردم. حتی سفارش ترجمه بسیاری از بخشهای عربی را هم دادم تا تسلط بیشتری روی موضوع داشته باشم. بنابراین فکر نمی‌کنم موردی از اسرائیلیات وارد فیلمنامه شده باشد.»
در ادامه این گفتگو، سلحشور به موارد دیگری از جمله انتخاب بازیگران، هزینه‌های تولید و شایعات پیرامون سریال اشاره کرد. ایشان با بیان اینکه بازیگران موجود در سریال بهترین گزینه‌های موجود بوده‌اند گفت: «مدتها از افراد مختلف، اعم از حرفه‌ای و غیر حرفه‌ای، تست گرفتیم. اما با در نظر گرفتن مولفه‌‌هایی از جمله میزان گریم‌پذیری و توانایی‌های بازیگران، سرانجام دست به انتخاب زدیم.
وی با کم‌هزینه دانستن سریال یوسف پیامبر در مقایسه با برخی از فیلمها و سریالهای در دست ساخت گفت: «رقمهای ۱۰، ۱۲ و حتی ۱۴ میلیارد تومانی که در برخی رسانه‌ها برای ساخت سریال یوسف عنوان شده است به هیچ وجه واقعیت ندارد و سریال یوسف با هزینه ای کمتر از ۷ میلیارد تومان ساخته شده است.»
سلحشور در پایان از بی‌مهری‌ها و انتقادات نابجایی که به سریال یوسف شده است ابراز گله کرد و افزود: «با این همه عنادی که به سریال یوسف شد و با این همه بی‌تفاوتی و بی‌مهری‌ای که دوستان نسبت به ما داشتند دیگر انگیزه‌ای برای کار کردن ندارم.»
لازم به ذکر است مشروح این گفتگو به زودی ازهمین وبلاگ منتشر خواهد شد.

سلام
امروز صبح موفق شدم از چهاردهمین نمایشگاه بین‌المللی الکامپ بازدید کنم. متأسفانه باید بگم نمایشگاه هیچ نکته قابل توجهی نداشت و ضعیف‌تر از سال قبل بود. ضمناً از اونجایی که مثل سالهای قبل برای بازدید از نمایشگاه نیازی به ثبت‌نام (چه آنلاین، چه حضوری) نبود، محیط نمایشگاه خیلی شلوغ بود و از هر قشری برای بازدید به نمایشگاه اومده بودن. جالب اینکه این وسط خیلی‌هاشون بچه مدرسه‌ای بودن!!!
من نمی‌دونم آخه این نمایشگاه به چه درد دانش‌آموزان مقطع راهنمایی می‌خوره؟!

متأسفانه خدمات رفاهی نمایشگاه هم خیلی ضعیف بود. به عنوان مثال شما برای میل کردن یک ساندویچ مزخرف باید نیم ساعت تو صف می‌ایستادید!
شاید بیرون نمایشگاه از داخلش جذاب‌تر بود. دستفروش‌ها بساط کرده بودن، بساط کردنی! بیشتر هم کار فرهنگی می‌کردن! یعنی CD و DVD (اون هم از نوع فیلم) می‌فروختند. بیشترین تبلیغاتشون هم روی فیلمهای Body Of Lies (همون فیلم جنجالی گلشیفته فراهانی)، Quantum of Solace (از سری فیلم‌های معروف جیمز باند) و Saw 5 (از سری اسلشرهای معروف) بود.

فروشنده چنان نام گلشیفته فراهانی رو نعره می‌زد که انگار خود گلشیفته اومده برای بازدید از نمایشگاه.

جالب اینکه تمامی این دستفروشان محترم و زحمتکش مدعی عالی بودن کیفیت فیلمها بودن، در صورتیکه تا این لحظه بهترین کیفیتی که از دو فیلم‌ اولی تو نت موجوده TS (تله سینک) هست و تنها فیلم اره۵ از کیفیتی قابل قبول (DVDRip) برخوردار است.

به نظرم تلخ‌ترین قسمت ماجرا، ماجرای تاکسی‌هاست. راننده‌های محترم تاکسی از برگزاری نمایشگاه بیشترین سوء استفاده ممکن رو برده و کرایه‌های نجومی از مسافران دریافت می‌کنند. به عنوان مثال از مترو میرداماد تا محل دائم نمایشگاه بین المللی تهران ۱۰۰۰ تومان دریافت می‌کردند. همچنین برای مسیر نمایشگاه-میدان ونک.

حالا متوجه می‌شم که برگزاری نمایشگاه کتاب و امثالهم در مصلای بزرگ امام خمینی(ره) چه نعمتیه!

———

+ Telesync: این کیفیت تقریباً مشخصاتی شبیه به نوع CAM (پرده‌ای) دارد با این تفاوت که فیلم از صدای بهتری برخوردار است (مثلاً ممکنه به کمک میکروفونی که در مکان مناسبی قرار داره صدای فیلم ضبط شده باشه). در اکثر موارد Telesync فیلمی است که در یک سینمای خالی یا توی اتاقک نمایش توسط یک دوربین حرفه‌ای فیلمبرداری می‌شود و نسبت به نوع CAM کیفیت تصویر بهتری دارد.

ان‌شاءالله بزودی یک مطلب کامل راجع به کیفیت فیلم‌های موجود در نت برای شما عزیزان قرار میدم.

سلام و درود
قول داده بودم گزارشی تصویری از نمایشگاه مطبوعات ارائه کنم.

من چهارشنبه هفته قبل نمایشگاه بودم.
از طریق متروی شهید بهشتی و ون‌های صلواتی داخل محوطه مصلی، ساعت ۱۱ خودم رو رسوندم نمایشگاه.
به نظرم خیلی سوت و کور اومد.

از در ورودی که داخل شدم، همون اول این دکور مفهومی (Conceptual) نظرم رو جلب کرد.

یه مقدار که جلوتر می‌رفتی سمت چپ روزنامه جام‌جم با اون دکور متمول و خاصش قرار داشت.

به فاصله چند متر جلوتر، سمت راست غرفه خبرگزاری فارس قرار داشت که انصافاً از حال و هوای دیگه‌ای برخوردار بود. ماشاءالله بچه‌های باشگاه خبری توانا غرفه رو گذاشتن بودن رو سرشون. امکان نداشت شخص معروفی توی نمایشگاه بیاد و بچه‌های توانا ایشون رو توی فارس خفت نکنن!
(موقع برگشت آقایان پیمان ابدی (بدلکار) و محمدرضا عیوضی (خواننده) توی غرفه فارس بودن و داشتن مصاحبه می‌کردن، متأسفانه بدلیل تموم شدن شارژ گوشیم نتونستم عکسی بگیرم)

درست روبروی غرفه فارس، پایین پله‌ها، غرفه انتشارات همشهری قرار داشت. طبعاً شلوغترین قسمت غرفه هم مربوط می‌شد به «همشهری جوان». متءسفانه کسی از بچه‌های تحریره حضور نداشت و وقتی سراغشون رو گرفتم گفتند پاسخ شنیدم که عصرها به نمایشگاه سر می‌زنن. همشهری جوان به مناسبت برگزاری نمایشگاه، اشتراک مجله رو با ۲۵% تخفیف ارائه می‌کرد. جای شما سبز من هم یک ۶ ماهی مشترک شدم.

جلوتر سمت راست غرفه خبرگزاری ایسنا قرار داشت و تقریباً روبروی اون هم روزنامه اطلاعات

بعد از این دوتا، یک نام معروف دیگه هم به چشم می‌خورد، یکی از معدود نمایندگان رایانه‌ای نمایشگاه!

از این جا به بعد هم غرفه‌های استانها شروع می‌شد که تزئینات غرفه چند تا از اونها چشم‌نواز بود.

غرفه استان قزوین:

غرفه استان فارس:

غرفه استان بوشهر:

غرفه استان خوزستان:

گاهی اوقات نکات جالبی هم در غرفه‌ها به چشم می‌خورد:

غرفه‌های روزنامه‌های ورزشی و سینمایی هم در یک راستا قرار داشتند:

غرفه‌های متفرقه هم که تا دلتون بخواد زیاد بود، اما یکی-دو تاشون به نسبت معروف‌تر بودند:

موقع نماز که شد برگزاری نماز جماعت د رنوع خودش جالب و صد البته باشکوه بود. اما یک صحنه‌ دیدم که ترجیح دادم عکس اون رو بذارم، بجای عکس صفوف نماز جماعت. داخل یک غرفه که از وجناتش مشخص بود تو کار محصولات فرهنگی-مذهبی هستن نماز جماعتی سه نفره تشکیل شده بود. به نظرم حرکت جالبی بود، ولی از اونجایی که نفر چهارم داشت نگاه میکرد، مجبور شدم زاویه دوربین رو تغییر بدم. (پشت پرینتر رو نگاه کنید)

یکی از خلوت‌ترین راهروهای نمایشگاه، راهروی غرفه‌های خارجی نمایشگاه بود.

اما به نظر من جالب‌ترین سوژه نمایشگاه هم توی یکی از همین غرفه‌ها بود! دقیق‌تر بگم، داخل غرفه کشور اندونزی بود.

این وسیله‌ای که در تصویر دیدید، در واقع یک نوع ساز محلی است. متصدی غرفه توضیح داد که در زمانهای قدیم، قبل از اختراع برق، از این وسیله برای اطلاع رسانی و جمع کردن مردم استفاده می‌شده است. البته اندازه وسیله اصلی حدود ۳ برابر وسیله‌ای است که در تصویر می‌بینید. البته این وسیله که از چوب نی بامبو درست شده است امروزه برای سرگرمی و به عنوان یکی از آلات موسیقی استفاده می‌شود.

متصدی غرفه آهنگ زیبای سلطان قلب‌ها رو با این وسیله نواخت که میتونید فیلم آنرا با حجم۳٫۵ مگ و از لینک مستقیم زیر دریافت کنید (فقط کافیه این آدرس رو بدید به دانلود منیجرتون، خودش شروع می‌کنه به دانلود کردن)

http://files.myopera.com/tirgas/mkalhor/Namayeshgahe%20Matbooat.rar

این هم فایل صوتی این آهنگ با حجم ۶۶۰ کیلوبایت مخصوص دوستانی که اینترنت دایال آپ دارن (لینک مستقیم است)

http://files.myopera.com/tirgas/mkalhor/Namayeshgahe%20Matbooat.mp3

سلام
قول داده بودم امروز درباره نمایشگاه مطبوعات گزارشی تصویری ارائه بدم،‌ اما دیروز عصر یک اتفاقی افتاد که فکر می‌کنم انعکاس اون خیلی واجب‌تر از نمایشگاهِ «هر سال دریغ از پارسالِ» مطبوعات باشه.

دیروز عصر داشتم میرفتم به سمت خیابان حجاب. از میدان ولیعصر که پیچیدم توی بولوار کشاورز، مردی حدوداً ۴۵ ساله با صدایی ضعیف و گرفته صدام کرد. گفت جوون مسیرت کدوم طرفه؟ من که عصا، پای لنگان و کیسه بزرگ مرد رو دیدم گفتم هر طرف که شما بگید. نه اینکه من آدم خوبی باشم‌ها، نه! شما هم اگه جای من بودید و حال نزار اون مرد رو می‌دیدید همون تصمیمی رو می‌گرفتید که من گرفتم.

گفت من میخوام برم سمت بیمارستان ساسان، ممکنه کمکم کنی این بسته رو تا اونجا بیارم، دیگه خسته شدم، بدنم کشش بیشتر از این رو نداره. گفتم مشکلی نیست مسیر من هم همون سمته.

بسته رو که بلند کردم یک لحظه جا خوردم، حدود ۳۵ کیلو وزنش بود! مونده بودم ایشون این بسته رو به همراه عصا و یک بسته کوچک دیگه چطور حمل می‌کنه.

از وضعیت بدنی، صدای گرفته و بیمارستان ساسان حدس زدم ایشون جانباز باشه. سوال کردم و در پاسخم جواب داد بله جانبازم. گفتم دارید می‌رید ملاقات دوستانتون. گفت هم آره هم نه. گفتم یعنی چی؟ جواب داد من شورت و جوراب می‌فروشم تا بتونم خرج زندگیم رو دربیارم. اینها رو هم دارم می‌برم هم دوستانم رو ببینم و هم اینکه اگه کسی نیاز داشت از من خرید کنه.

من که از شدت تعجب ماتم برده بود با حالتی بین ناراحتی و عصبانیت پرسیدم «مگه بنیاد جانبازان و مستضعفان از شما حمایت نمیکنه؟» پاسخ شنیدم که ای آقا، گند زدن به مملکت رفته، ما از جنگیدن پشیمون نیستم، ما برای رضای خدا رفتیم جنگیدیم، هنوز هم اگه جنگ بشه پاش وایسادیم. اما یه کاری کردن که خیلی از جانبازها از اینکه چرا جنگیدن دچار تردید شدن، نمیگم پشیمون شدن‌ها، والله که پشیمون نیستیم اما حق بدید که با این اوضاعی که پیش اومده من و امثال من تو جبهه رفتنمون تشکیک کنیم.»

این جمله رو بارها قبل از این هم شنیده بودم. حتی سردار «سعید قاسمی» هم سه سال پیش تو دانشکده‌مون چنین جمله‌ای رو گفت: «اگه دوباره جنگ بشه من یه کلاش میگیرم دستم و فقط از ناموس خودم دفاع میکنم»

گفتم بالاخره نگفتید بنیاد ازتون حمایت میکنه یا نه؟ خندید و گفت بنیاد مال کسایی که پارتی دارن نه ما.

رسیدیم جلوی در بیمارستان، درصد جانبازی رو ازشون سوال کردم، جواب داد ۵۰% !!! نمیدونستم چی جواب بدم، تو قاموس ما ۵۰% یعنی خیلی اما شاید ۵۰% برای بنیاد شهید و امور ایثارگران رقمی نباشه. گفتم اسم و تلفنتون رو بدید، شاید تونستم کاری بکنم، شاید تونستم پارتی‌ای، چیزی جور کنم.

خندید و گفت اسمم توفیقه، تلفن هم ندارم ولی میتونی سراغم رو از همین دکه روبروی بیمارستان یا جانبازهای بیمارستان بگیری. بگو «توفیق جوراب‌فروش»، خودشون متوجه میشن.

موقع خداحافظی خواستم پیشونیش رو ببوسم، نذاشت، گفت اینجا مخصوص اون بالاسریه! صورتش رو بوسیدم و با کوهی از خجالت ازش جدا شدم.

پ.ن: عاجزانه از دوستانی که این مطلب رو می‌خونند تقاضا دارم اگر آشنایی در بنیاد شهید و امور ایثارگران دارید و یا کسی رو می‌شناسید و فکر می‌کنید میتونه در این زمینه کمک کنه به بنده اطلاع بدید. خدا خیرتون بده.

این هم سری دوم که قولش رو داده بودم، ان‌شاءالله فردا با گزارش تصویری از نمایشگاه مطبوعات در خدمتتون هستم. در پناه حق مؤید و منصور باشید