سلام بر تو که آیت عظمای خداوند هستی!
چه جمعهها که یکبهیک غروب شد؛ نیامدی!

هنگامی که انسان به نهایت استیصال و درمانگی میرسد، به هر چیز یا کسی که بتواند او را دریابد، متوسل میشود.
سنت حسنهای در میان شیعیان وجود دارد که در مواقع درماندگی و گرفتاری، ائمه اطهار (ع) و در رأس آنان رسول اکرم (ص) را واسطه خود و خداوند قرار میدهند تا به حرمت شأن، بزرگی و آبروی آنان، خداوند گره از کارشان بگشاید.
تمسّک جستن به ائمه (ع) به معنای قائل شدن الوهیت برای آنان نیست، بلکه به سبب نزدیکی این انسانهای وارسته به خداوند، واسطهای برای بخشش و مغفرت ما قرار میگیرند.
بر خلاف وهابیها که هرگونه توسل به رسول اکرم (ص) را کفر و الحاد میدانند، شیعیان با آگاهی از شأن و مرتبه آن حضرت و فرزندان مطهرش، رفع بلایا و گرفتاریها را با توسل به آن حضرات والامقام مسألت میکنند.
با توجه به برخی روایات اسلامی، شیعیان در هنگام بلایا و مصائب، به امام زمانه متوسل میشوند و از ولی خدا در آن زمان تقاضای کمک و رفع گرفتاری را دارند. دلیل توسل به امام عصر نیز، حیّ و حاضر بودن آن حضرت است و مهمتر از آن، کاملترین انسان در آن دوران محسوب میشود.
کاملترین انسان در هر دوران ـ اعم از پیامبر (ص) یا امام معصوم (ع) ـ بزرگترین آیت الهی در روی زمین به شمار میرود و کاملترین جلوه الهی محسوب میشود.
بر همین اساس، عنوان «آیةالله العظمی»، در روایات اهلبیت (ع) بر امیرالمؤمنین اطلاق شده است. چنانکه در روایتی، امام صادق (ع) در زیارت امیرالمؤمنین خطاب به ایشان میفرماید: السلام علیک یا آیةالله العظمی! (سلام بر تو ای بزرگترین آیت خداوند!)
همچنین در روایتی از امام علی (ع) آمده است: «…أنا الحجةالعظمی والآیة الکبری…» (من بزرگترین حجت و بزرگترین آیت هستم). در حدیثی از امام باقر (ع) نیز میخوانیم: «کان امیرالمؤمنین یقول: ما الله آیة هی اکبر منّی». یعنی؛ امیر مؤمنان میفرمود: خداوند آیتی بزرگتر از من ندارد.
مفسّران و محدثان در تفسیر و تشریح این حدیث و احادیث مشابه، عنوان میکنند که بزرگترین آیت الهی در هر زمان، کاملترین انسان آن زمان است. بر همین اساس، کاملترین انسان در عصر ما، حضرت مهدی (عج) است. بنابراین میتوان آن حضرت را «آیةالله العظمی» خطاب کرد.
البته اطلاق قید آیتالله العظمی به مراجع عظام تقلید نیز ایرادی ندارد و در توجیه این موضوع، عنوان میکنند که اطلاق «بزرگترین آیت» بر آن بزرگواران، مطلق نیست؛ بلکه نسبی است.

