پیامبر گرامی اسلام (ص) فرموده است: «جعلت لی الأرض مسجداً وطهوراً»، بنابراین «خاک» بهترین سجده‌گاه است و با توجه به روایات اسلامی، برترین تربت برای سجده، تربت کربلاست.

یکی از فضایل امام حسین (ع) در این است که سجده بر تربت ایشان فضایل بسیاری دارد و حتی در بیانات معصومین (ع)، سجده بر خاک کربلا موجب پذیرش نماز می‌شود.

فضیلت خاک کربلا بر سایر سجده‌گاه‌ها، به دلیل شهادت نوه پیامبر در آن سرزمین و آغشته شدن خاک کربلا با خون خدا یعنی «ثارالله» است.

در حدیثی که در جلد هشتم «طبقات ابن سعد» از قول «امّ‌سلمه» همسر پیامبر آمده است: پیامبر خدا در حالی که اشک می‌ریخت، فرمود: «أتانی جبرئیل بالتربة التی یقتل علیهاالحسین، فهی التی أقلّب فی کفی». یعنی «جبرئیل این تربتی که در دست من است را آورد و گفت: حسین در آن نقطه کشته می‌شود.» و همین امر یکی دیگر از دلایل فضیلت تربت کربلا بر سایر تربت‌ها و سجده‌گاه‌هاست.

همچنین در «مجمع‌الزواید» که از کتاب‏هاى حدیثی اهل سنت است، روایتی نقل شده است که مى‏گوید: روزى امیرمؤمنان (ع) از سرزمین کربلا عبور کرد و مقدارى از خاک آن را برداشت، بویید، گریست و فرمود: «۷۰ هزار نفر از این مکان محشور و بدون حسابرسى وارد بهشت مى‏شوند».

شیخ طوسی با سند خود از «معاویة بن عمار» نقل می‌کند که امام صادق (ع) مقداری از تربت امام حسین (ع) را در کیسه‌ای به همراه داشت و به هنگام نماز، مقداری از خاک آن را روی سجاده خود می‌ریخت و بر آن سجده می‌کرد. (وسائل، باب ۱۶ از ابواب ما یصحّ علیه السجود)

یکى دیگر از برکات و آثار خاک مزار امام حسین (ع) این است که سجده بر آن تربت پاک، حجاب‌هاى ظلمانى را کنار زده و در توجه حق تعالى به نمازگزار مؤثر است. امام صادق (ع) در این باره مى‏فرماید: «همانا سجود بر تربت حسین (ع) حجاب‌هاى هفتگانه را پاره مى‌کند» (کافى، جلد ۴ و بحارالانوار، جلد ۸۲)

مراد از «حجاب‌ هفتگانه» نیز، حجاب‌های ظلمانی است. سجده بر تربت حضرت سیدالشهدا (ع) این خاصیت را دارد که در صورت وجود معرفت در شخص، حجاب‌های ظلمانی برداشته شود و شخص به کمالات انسانى دست یابد.
همچنین امام صادق (ع) در حدیث دیگری که در جلد دوم «من لایحضره الفقیه» آمده است، در مورد تربت جدش امام حسین (ع) می‌فرماید: «خاک قبر حسین (ع) شفاى هر دردى است و آن بزرگ‏ترین شفاست».